De Vaderwond
Naarmate ik ouder werd, begon ik het concept van de father wound te begrijpen — de diepe psychologische afdruk die achterblijft door een afwezige, emotioneel onbeschikbare en onveilige vader. Die wond volgde me stilletjes de volwassenheid in.
Ze liet zich zien in de relaties die ik koos. In de behandeling die ik accepteerde. In hoe vaak ik intensiteit verwarde met liefde en verlating met vertrouwdheid. Ik accepteerde het onacceptabele. Ik bleef te lang. Ik zocht bevestiging op plekken waar die nooit gegeven zou worden.Niet omdat ik zwak was —maar omdat een deel van mij nog steeds dat kleine meisje was, dat probeerde de liefde te verdienen die ze nooit had gekregen.
Zelfs vandaag, jaren later, ben ik nog steeds aan het leren.
Nog steeds confronterend met de manieren waarop trauma mijn zenuwstelsel, mijn keuzes en mijn gevoel van eigenwaarde heeft gevormd. Genezing is geen rechte lijn, het is onrustig, confronterend en menselijk.
Huiselijk geweld
Die onopgeloste vaderwond maakte mij kwetsbaar op manieren die ik toen nog niet begreep. Zo belandde ik in de handen van een narcist — een jonge man die mij niet liefhad, maar mij bestudeerde.
Hij herkende mijn verlangen naar veiligheid, goedkeuring en verbinding, en maakte hier misbruik van. Wat leek op genegenheid was controle. Wat voelde als intensiteit was manipulatie. Wat ik voor liefde hield, was in werkelijkheid het begin van gevangenschap. Narcisten verschijnen niet als monsters. Ze verschijnen als antwoorden. Wat daarna volgde, had ik nooit kunnen bedenken dat mij zou overkomen. Tijdens een reis naar Marokko viel het masker volledig af. Ik werd geïsoleerd, gecontroleerd en beroofd van mijn autonomie. Mijn bewegingen werden gemonitord. Mijn angst werd gebagatelliseerd. Mijn realiteit werd verdraaid.
Ik was niet langer een partner — ik was een bezit. Ik werd ontvoerd, niet door vreemden, maar door iemand die ik vertrouwde.
Het misbruik escaleerde snel. Psychologisch geweld veranderde in fysiek gevaar. Er waren momenten waarop ik oprecht geloofde dat ik het niet zou overleven. Momenten waarop mijn lichaam het al wist, nog voordat mijn verstand het kon accepteren: ik verkeerde in levensgevaar.
Hij heeft me bijna vermoord.
